To się nazywa poddasze ach…

Piękne wnętrza, anielska biel z akcentami metalicznego brązu i złota. Pięknie doświetlona przestrzeń za sprawą gigantycznego okna, a w zasadzie ściany z okien. Ozdobne poduchy, kobiece dodatki magazyny. Minimalistycznie i elegancko a dodatkowo ultra przytulnie. Kwintesencja stwierdzenia „mniej znaczy więcej”. Raj na ziemi. Zazdroszczę Nannie Lagerman Zdjęcia: Philip Karlberg.

Komentarze :

1. metka by traczka - 05 sierpnia 2011 12:57

   

   Jezu, jak pięknie!

2. morgana - 05 sierpnia 2011 13:46

   

   to nie jest minimalizm

3. kikoku - 05 sierpnia 2011 18:00

   

   piękne! tylko weź i umyj okna

4. ecobetoo - 05 sierpnia 2011 19:22

   

   zgadzam się ze to nie minimalizm, ale urokliwy i ja też chcę taki dach !!!!

5. Julka - lemoniada.pakamera.pl 06 sierpnia 2011 5:49

   

   no dobra, zapędziłam się z tym minimalizmem

6. Julka - lemoniada.pakamera.pl 06 sierpnia 2011 5:50

   

   @kikoku – pomyśl że gdybyś miała takie poddasze, to stać by cię było na 3 panie do mycia tych okien…

7. annsab - 10 sierpnia 2011 8:42

   

   wielka przestrzeń to początek, a potem można komponować, ciekawe, acz proste i …tanie rozwiązania, np. ławka, widziałam taką już zżartą „zębem czasu” w jakimś ogrodzie w Kotlinie Kłodzkiej, światło – żarówka, nasadka, kabel, puchowe poduszki nad łóżkiem nadające miękkości kątowi sypialnemu, ciekawe jakie to książki pod blatem – starodruki? wybielone ściany – czystość; najtrudniej jest wykonać okna w dachu strychowym, a to istotny efekt tego mieszkanka… Bardzo fajne miejsce, coś skubnę dla siebie

8. kasia - 17 grudnia 2011 12:41

   

   coś pesymistycznego: jak umyć okna – było, jak to ogrzać?
   optymistycznie: wcisnęła bym się pod kołderkę…

9. Agnieszka - 23 lutego 2012 8:36

   

   Czemu mam wrażenie, że takie wnętrza są nie do zrobienia w Polsce, nie do zrealizowanie w naszych warunkach? Kiedy tak myślę, odzywa się we mnie bunt i chęć aby zaprojektować coś podobnego, niekoniecznie wielkim kosztem…

   Tymczasem pozostaje mi wzdychanie